Warkocz dobierany wygląda na fryzurę, do której potrzeba trzech rąk i lustra z tyłu głowy — ale tak naprawdę cała technika opiera się na jednym ruchu powtarzanym w kółko: weź pasmo z boku, dołóż do głównego i przełóż na drugą stronę. Różnica między warkoczem francuskim a holenderskim to dosłownie jeden szczegół: czy pasma przekładamy NAD środkowym (francuski) czy POD nim (holenderski). Z tego jednego szczegółu wynikają dwa zupełnie różne efekty — warkocz „wchodzący" w głowę lub „wyrastający" z niej jak wypukły splot 3D. Poniżej instrukcja obu technik od zera, przygotowanie włosów na różne typy i warianty, które sprawdzą się od codziennego spaceru po wieczorne wyjście.
Jak przygotować włosy, żeby warkocz trzymał się cały dzień
Czyste, świeżo umyte włosy brzmią logicznie, ale to najgorszy moment na zaplatanie warkocza. Gładkie, pozbawione naturalnego sebum pasma wyślizgują się z palców i rozpadają po godzinie. Idealny moment to drugi dzień po myciu — włosy mają wystarczająco tekstury, żeby trzymać splot.
Przy włosach cienkich i śliskich ratunkiem jest suchy szampon lub spray teksturyzujący rozpylony na całej długości (nie tylko u nasady). Tworzy mikroskopijną warstwę chropowatości, za którą pasma się chwytają. Przy włosach grubych i kręconych wystarczy lekkie zwilżenie wodą z odżywką bez spłukiwania — dodaje elastyczności i zapobiega puszeniu się drobnych włosków wokół linii warkocza.
Narzędzia: grzebień z szerokim rozstawem zębów (do wstępnego rozczesania), grzebień z cienkim ogonkiem (do wydzielania sekcji i przedziałka), 2-3 cienkie gumki silikonowe (nie uszkadzają włosów przy ściąganiu), spinki krokodylki do przytrzymania pasm, których jeszcze nie używamy. Lakier zostawiamy na sam koniec — spryskujemy gotowy warkocz z odległości 30 cm, żeby utrwalić bez efektu sztywności.
Warkocz francuski (dobierany) — instrukcja krok po kroku
Warkocz francuski to splot, w którym pasma przekładamy GÓRĄ nad środkowym pasmem — dlatego gotowy warkocz wygląda „płasko" przylegając do głowy, a dobierane sekcje chowają się do wnętrza splotu.
Zaczesujemy wszystkie włosy do tyłu. Na czubku głowy (między linią czoła a koroną) wydzielamy trójkątną sekcję o grubości 5-7 cm — to nasze startowe pasmo. Dzielimy je na trzy równe części: lewa, środkowa, prawa.
Prawe pasmo przekładamy NAD środkowym (teraz to prawe staje się nowym środkowym). Lewe pasmo przekładamy NAD nowym środkowym. Mamy jeden klasyczny splot — bez dobierania.
Teraz dobieranie: zanim przełożymy prawe pasmo, dokładamy do niego cieniutką sekcję włosów z prawej strony głowy (od skroni w dół). „Pogrubione" pasmo przekładamy nad środkowym jak wcześniej. Powtarzamy z lewej strony — dokładamy sekcję z lewej skroni i przekładamy nad środkowym.
Kontynuujemy: splot + dobieranie z prawej, splot + dobieranie z lewej, rząd po rzędzie w dół głowy. Staramy się dobierać pasma równej grubości — im cieńsze, tym więcej „żeberek" w gotowym warkoczu, im grubsze, tym luźniejszy efekt.
Kiedy dojdziemy do potylicy i zabraknie włosów do dobierania, doplatamy resztę długości klasycznym warkoczem (trzy pasma, naprzemiennie) i zabezpieczamy gumką. Gotowy warkocz możemy delikatnie rozciągnąć palcami — chwytamy boczne łuki splotu i pociągamy na zewnątrz, żeby upleść idealny warkocz z efektem objętości, nawet na cienkich włosach.
Pozycja rąk przy samodzielnym zaplataniu: kciuki i palce wskazujące trzymają aktywne pasma, pozostałe palce przytrzymują resztę włosów przy głowie. Najczęstszy problem początkujących to zbyt luźne trzymanie pasm przy skroniach — splot „odjeżdża" od głowy i traci przyleganie. Rozwiązanie: po każdym dobieraniu lekko pociągnij wszystkie trzy pasma w stronę głowy, zanim wykonasz następne przełożenie. To dodaje pół sekundy do każdego ruchu, ale różnica w efekcie końcowym jest ogromna — warkocz przylega równomiernie od czubka do potylicy zamiast odstawać na środku.
Warkocz holenderski — splot od spodu, który wystaje nad włosami
Warkocz holenderski to odwrócony francuski — pasma przekładamy POD środkowym zamiast nad nim. Ten jeden ruch sprawia, że splot „wyskakuje" na powierzchnię włosów zamiast chować się pod nimi. Efekt jest trójwymiarowy, bardziej widoczny i wygląda spektakularnie nawet na krótszych włosach (od ramion w dół).
Przygotowanie identyczne jak przy francuskim — wydzielamy trójkątne pasmo na czubku, dzielimy na trzy. Różnica zaczyna się natychmiast: prawe pasmo przekładamy POD środkowym (nie nad!). Lewe pasmo POD nowym środkowym.
Dobieranie działa tak samo — dokładamy sekcje z boków — ale przełożenie jest zawsze spodem. Prawe + dobrane pasmo idzie POD środek. Lewe + dobrane pasmo idzie POD środek.
Najczęstszy błąd przy nauce: po kilku splotach ręce automatycznie wracają do ruchu „na górę" (bo mięśnie pamiętają warkocz francuski). Trik: powtarzaj w głowie „pod, pod, pod" przy każdym przełożeniu. Po 3-4 próbach nowy ruch wchodzi w pamięć mięśniową.
Gotowy warkocz holenderski wygląda najlepiej lekko poluzowany — rozciągamy boczne łuki splotu palcami, tworząc efekt „grubego, pełnego warkocza". Przy ciasno zaplecionym splocie od spodu mamy bazę pod warkocze bokserskie (sportowe). Przy luźno rozciągniętym — romantyczną fryzurę na wyjście wieczorne. Holender świetnie sprawdza się na włosach z pasemkami lub ombre — przeploty eksponują różne odcienie i tworzą naturalny efekt głębi koloru, którego nie widać przy rozpuszczonych włosach.
Warkocze bokserskie — podwójny holender na sportowo
Warkocze bokserskie to dwa warkocze holenderskie zaplecione symetrycznie po obu stronach głowy. Nazwa pochodzi od sportsmenek, które noszą je na treningach — splot od spodu przylega do głowy i nie rozpada się przy ruchu.
Robimy prosty przedziałek pośrodku głowy (od czoła do karku). Jedną połowę spinamy krokodylkiem, żeby nie przeszkadzała. Na drugiej połowie zaplatamy warkocz holenderski zaczynając od linii czoła — technika identyczna jak wyżej, ale dobieramy pasma tylko z jednej strony (od przedziałka do ucha). Doplatamy do końca, zabezpieczamy gumką. Powtarzamy po drugiej stronie.
Symetria jest trudniejsza niż się wydaje — drugi warkocz zawsze wychodzi trochę inaczej niż pierwszy. Trik: zaplataj oba warkocze jednocześnie (po jednym splocie na lewym, przełóż ręce na prawy, jeden splot, z powrotem na lewy). Jest wolniej, ale symetria dużo lepsza. Alternatywnie — zaplataj od tyłu do przodu (zaczynając od karku) — łatwiej kontrolować napięcie w lustrze.
Bokserki na trening: ciasne, przylegające, bez rozciągania. Bokserki na co dzień: lekko rozciągnięte łuki splotu, luźne pasemka przy twarzy wyciągnięte szpilką. Bokserki na wieczór: wpleciona wstążka, ozdobne wsuwki wzdłuż splotu, końcówki podwinięte i schowane pod spodem — efekt „koronkowy" pasujący nawet do fryzur komunijnych i okazjonalnych.
Warianty i triki na różne okazje — luźny, na bok, korona
Jedyny warkocz na czubku głowy i jeden kierunek (prosto w dół) to dopiero początek. Te same techniki dobierania pasm dają zupełnie inne efekty w zależności od tego, GDZIE zaczniemy i w którą stronę prowadzimy splot.
Warkocz na bok: zaczynamy od lewej skroni, dobieramy pasma wzdłuż linii czoła i prowadzimy splot po łuku do prawego ramienia. Efekt: romantyczny, asymetryczny, idealny do sukienki na jedno ramię lub bluzki z odkrytym dekoltem.
Warkocz-korona: zaczynamy za uchem i dobieramy pasma WOKÓŁ głowy (wzdłuż linii włosów) aż do miejsca startu. Końcówkę chowamy pod początek splotu i spinamy wsuwkami. Efekt: wianek z własnych włosów, świetny na letnie wesele i festiwal.
**Luźny francuski „na brudno“:** zaplatamy normalnego francuza, ale celowo nie napinamy pasm — zostawiamy luź przy każdym dobieraniu. Po zakończeniu rozciągamy łuki splotu agresywnie na boki. Wyciągamy 2-3 cienkie pasemka przy skroniach. Efekt: fryzura, która wygląda jakby „sama się zrobiła” po nocy na plaży — a tak naprawdę zajęła pięć minut świadomego luzu.
Warkocz odwrócony (od karku do góry): pochylamy głowę, zaplatamy holendra od linii karku do czubka i wiążemy resztę włosów w koka. Efekt: widowiskowe upięcie z widocznym wzorem splotu z tyłu. Sprawdza się na wesela, bale i wszędzie tam, gdzie włosy będą widoczne głównie od tyłu.
Niezależnie od wariantu — jedna zasada pielęgnacyjna: po rozpleceniu warkocza NIE rozczesujemy włosów szczotką na sucho (łamiemy je). Spryskujemy odżywką bez spłukiwania, rozplątujemy palcami od dołu do góry i dopiero potem czeszemy szerokim grzebieniem. Bonus: włosy rozplecione po całym dniu w warkoczu mają piękne, naturalne fale — wystarczy je lekko skropić spray’em z solą morską i mamy gotową fryzurę „plażowych loków" na wieczór bez użycia lokówki.
